Tijdens mijn stage vorig jaar ben ik bezig geweest met het organiseren van een filmvertoning voor het ziekenhuis van de film Human Forever. Tijdens mijn stage heb ik de film en boeken voor dit project al gelijk gekeken en gelezen.
Het vond 25 september plaats. Ik ben al LinkedIn connecties met Teun én Jonathan (de filmmaker van de film, wie mij als eerste een connectieverzoek stuurde i.p.v. ik hem??) en al af en toe contact gehad, dus dat maakte de drempel iets lager.
Toen ik aankwam, was nog niemand er. Ik zag Teun en Jonathan verdwaald bij een dichte deur van het theater staan (vond ik best onprofessioneel van mijn (ex)collega's) dus heb ik mij voorgesteld en ze naar een andere ingang geleid. Eenmaal binnen gingen ze langzaam opstarten en hier en daar een praatje maken.
Teun is voor mij een waardevolle en belangrijke, maar ook moeilijk te vangen connectie/potentiele stakeholder. Ik vond het daarom erg belangrijk om een praatje met hem te maken zodat ik een zaadje kon planten. Dit heb ik gedaan, ik heb mij voorgesteld, vertelt dat ik vorige week bij zijn evenement was en verder daarover gesproken met hem.
De filmvertoning vond plaats, waarbij veel gesnik uit het publiek kwam van mensen die zich konden herkennen in de film. Na de film was er ruimte voor het publiek om vragen aan Teun en Jonathan te stellen. Ookal zag ik deze film voor de tweede keer, heb ik alsnog waardevolle notities kunnen maken wat mij de eerste keer niet is opgevallen.
Na de Q&A was er nog een borrel, waarbij iedereen langzaam wegdruppelde. Uiteindelijk waren Heidi en Linda (waar ik het mee georganiseerd had), Teun en ik nog over. Teun en ik gingen toevallig tegelijkertijd weg, waardoor we samen naar de bus zijn gelopen. Hier heb ik nog verder met hem kunnen kletsen en vroeg hij geïnteresseerd naar wat ik doe. Op het einde riep hij naar me: ''Als ik je ooit ergens bij kan helpen, laat maar weten!''.
Ik had in mijn Miro overzichtelijk verzameld wat ik tot nu toe was tegengekomen, en het event van Teun Toebes is mij hier het meeste van bij gebleven. Ik wilde voor de expo hier dus verder mee werken en ik had een idee in mijn hoofd.
Op school kon ik sparren met diverse medestudenten, en al makend kwam ik erachter wat wel en niet werkte. Van te voren heb ik ook een aantal schetsen gemaakt om te testen hoe iets overkwam.
Een van de eerste opdrachten waar we mee gestart zijn deze periode is het maken van een mini museum. De opdracht was om alles wat je de afgelopen week bent tegengekomen in je onderzoek te visualiseren in een mini- museum stuk. We kregen drie kwartier de tijd hiervoor.
Wat ik heb gevisualiseerd, is de oneindig veel vraagstukken binnen het thema zorg wat ik ben tegengekomen gedurende mijn onderzoek. De grote hoeveelheid problematiek die er heerst binnen dit thema frustreert mij, maar inspireert mij tegelijkertijd ook.
Ons werd gevraagd om een sessie voor te bereiden. Dit mocht van alles zijn, je kreeg drie kwartier de tijd en 2/3 studenten tot je beschikking.
Ik heb gekozen om tijdens deze sessie makend te onderzoeken. Ik heb tijdens mijn stage een kaartspel gemaakt met gespreksstarters over de dood, zoals 'Hoe zou jij de laatste paar maanden van je leven willen inrichten?' of 'Wat zou jouw laatste maaltijd zijn?'. Ik heb deze vragen toendertijd gebruikt met artsen als doelgroep, die regelmatig met de dood op hun werk bezig zijn. Ik merkte echter bij mijzelf dat ik niet goed kon inschatten hoe mijn medestudenten reageren en omgaan met het onderwerp 'dood'.
















