Mijn eerste test had ik uitgevoerd op een stukje metaal. Het werkte wel maar de APP kon de afbeelding niet goed lezen.
Bij de metaal werkplaats moest ik in gesprek met de begeleider daar kijken wat er allemaal mogelijk was. Wat voor materialen ze daar hadden en wat er in de tijd haalbaar was om te maken. Zo kwam ik er al snel achter dat alles aan elkaar lasen niet haalbaar was en dat het veel makkelijker was om kubusen te maken dan in plaats van ronden ballen.
Het eerste semester heb ik afgesloten met de expositie Pijnpunt . In deze expositie moet ik de probleemruimte die is ontstaan uit mijn onderzoek in de eerste maanden naar een ruimtelijke installatie vertalen. Het werk maakt een mijn gekozen pijnpunt invoelbaar en ervaarbaar voor de bezoeker. De focus ligt niet op het tonen van mijn proces, maar op het overbrengen van inzichten rondom mijn thema. Door middel van onderzoekend maken, materiaalexperiment en ruimtelijke verkenning fungeert mijn installatie 'Het AI Universum' als een alternatieve vorm van kennisoverdracht.
Om mijn installatie meer diepgang te geven had ik gebruik gemaakt van Artivive. Dit is een website en APP waarmee je tekst, geluid en beeld kan toevoegen aan een vaste afbeelding om op een andere manier dan normaal iets over te brengen. Dit paste ook goed als techniek samen met mijn thema AI.
Om Artivive beter te laten werken heb ik als tip gekregen om fiducial markers te gebruiken. Dit is een afbeelding wat lijkt op een QR code wat het programma goed kan herkennen. Dit heb ik geprint en op de blokken geplakt.
Expositie - Schets
Met behulp van Adobe Substance heb ik een 3d model gemaakt wat ik voor ogen had. Het idee was om in de metaal werkplaats een neuronen stelsel aan metaal na te maken. Dit kunsgtwerk zou een fisuele representatie zijn van een AI netwerk.
Bij het opbouwen heb ik gebruik gemaakt van de doeken van Exposuren en ben ik bij de Uitleen van Janskerkhof gegaan om daar extra lampen te lenen om zo gericht licht te kunnen schijnen op de blokken met een sticker.
Feedback Machiel
voordat ik naar de werkplaats was gegaan was ik dit idee gaan pitchen bij Machiel. In dit gesprek kwamen de volgende dingen terug:
- wees niet bang om een stelling in te nemen
- een vorm hoeft niet vast te zijn
- denk aan het ruimtelijke aspect van de expo (hoe zien mensen het werk?)
In de onderzoeksfase heb ik een mini-documentaire gemaakt waarin ik met mensen uit mijn directe omgeving in gesprek ben gegaan over kunstmatige intelligentie. Deze gesprekken brachten een gelaagd beeld naar voren: AI roept nieuwsgierigheid en enthousiasme op, maar ook twijfel, angst en onzekerheid over controle, werk en menselijkheid. Door persoonlijke verhalen en uiteenlopende perspectieven naast elkaar te zetten, werd duidelijk hoe diffuus en vaak tegenstrijdig onze relatie met AI is. De mini-documentaire fungeert daarmee niet als conclusie, maar als spiegel: een eerste tastbaar resultaat waarin de complexiteit van mijn onderzoeksthema zichtbaar en voelbaar wordt voor de kijker.
