Binnen Rijkswaterstaat onderzoek ik taal als een vorm van sociale infrastructuur. Hoe worden woorden als klimaat, verantwoordelijkheid en transitie gebruikt, en welke gevoelens gaan daaronder schuil? Hoe kan het openen van de onderlaag zorgen voor meer verbinding, collectieve verantwoordelijkheid en meer handelingsperspectief?
Niet om taal te optimaliseren, maar om ruimte te openen voor reflectie: wat doen onze woorden, nog vóór we het gesprek aangaan?
Tijdens stageperiode bij Rijkswatertstaat ben ik onderzoek gestart naar de invloed van taal op ons denken en handelen rondom het klimaatvraagstuk:
Taal is niet neutraal. Binnen Rijkswaterstaat worden klimaatwoorden vaak technisch gebruikt. Maar: wat doet die taal met hoe we denken, voelen en handelen? Met dit project maakten we dat zichtbaar: visuele vertalingen van de gevoelens en associaties die woorden als “duurzaamheid” oproepen. Door zulke woorden niet als vanzelfsprekend te nemen, maar juist te bevragen, ontdekken we wat ze echt doen met mensen.
