Onderzoeksopzet 

 Op deze pagina vind je de aanleiding, structuur en kernideeën van mijn onderzoek. In mijn hoofd soms een wirwar, nu op papier beter te volgen :)

Drie sporen


Dit onderzoek verkent de lagen onder klimaatwoorden: de gevoelens, associaties en waarden die vaak onuitgesproken blijven. Taal vormt hoe we denken, voelen en handelen over klimaat, bewust en onbewust.


 

Het onderzoek is opgebouwd rond drie sporen, die elk vanuit een andere context kijken naar dezelfde kernvraag. De sporen lopen parallel, raken elkaar en leggen dooe hun verschillen en overeenkomsten de onderlaag van taal bloot:



Overkoepelende vraag: Wat gebeurt er als we de onderlaag van woorden zichtbaar maken en delen?
 

Samen laten de sporen zien hoe taal ons denken en handelen beïnvloedt, waar misverstanden ontstaan en hoe het openen van de onderlaag ruimte kan maken voor begrip, verbinding en gezamenlijke actie.

 

 

Spoor 1: Jongeren

 

over hoe woorden over klimaat resoneren in hun beleving, emoties en handelingsperspectief. Hoe kan taal en beeld een middel zijn om gedachten en emoties vorm te geven? 




Spoor 2: Beleid


over hoe taal binnen de organisatie bepaalt hoe mensen zich verhouden tot het klimaatvraagstuk en hoe het gesprek over "wat we kunnen doen" vorm krijgt. hoe kan taalbewustzijn handelingsperspectief stimuleren?


Spoor 3: Landschap


over hoe niet-talige ervaringen betekenis toevoegen aan het klimaatverhaal, en wat er gebeurd als we daarnaar luisteren en handelen.

 

 

Kernwoorden

Handelingsperspectief

Bevragen & Vertragen

Woorden & Waarden

Verbeelden

Verbinding

Onderlaag

 

 Wat centraal staat 

 


Waar ik heen wil

 


Hoe ik onderzoek

Ik & het vraagstuk 


Hoe verhoud ik me tot een klimaatvraagstuk dat zo complex is en voelt? Soms zie ik door de bomen het bos niet meer. De woorden suizen me om de oren, en ik weet niet goed wat ik moet doen of waar ik moet beginnen.

Ik ontdekte ben niet de einige die de verbinding kwijt is; ik zie het bij jongeren die zich onbegrepen voelen, en ik zie het in beleidskaders die vastlopen in hun eigen jargon.
 
De urgentie van de klimaatcrisis vraagt inmiddels om meer dan technische plannen alleen. De ingang die ik daarvoor kies is taal. Want we staan er niet altijd bij stil, maar de woorden die we gebruiken roepen onbewust zoveel op. En ook dit verschilt per persoon/groep. Nu ik me heb ondergedompelt in die taal, de theorie erachter en wat het in gang kan zetten, ben ik me steeds bewuster van de kracht. Daarom richt ik me op waardengericht onderzoek: ik probeer de onderlaag van onze gesprekken zichtbaar te maken. Wat zijn de waarden die schuilgaan onder onze woorden?
 
Dit project gaat over taal, maar vooral over anders kijken. Via social design en kunst probeer ik, vanuit mijn eigen twijfel en zoektocht, kleine openingen te vinden. Ik zie mezelf als een bescheiden schakel die probeert de menselijke maat terug te brengen in een complex systeem. Want pas als we zien welke waarden ons bewegen, ontstaat er ruimte om samen in beweging te komen.