In dit spoor onderzoek ik hoe jongeren zelf betekenis geven aan klimaatwoorden. Via brieven, tekeningen en gesprekken maak ik zichtbaar welke gevoelens, beelden en waarden onder hun woorden schuilgaan, en wat er gebeurt als die onderlaag ruimte krijgt.
In de media horen we steeds vaker dat jongeren "klimaatmoe" zijn. Cijfers uit 2025 bevestigen dit beeld: terwijl de feitelijke kennis over het klimaat hoog blijft, is de actieve bezorgdheid onder jongeren (18-25 jaar) gedaald van 77% naar 66%. Zij geven zichzelf gemiddeld slechts een 6,2 voor klimaatbewust leven.
Dit komt door wat onderzoekers klimaatverlamming noemen: het gevoel dat de crisis te groot is en individuele acties zinloos zijn tegenover grote bedrijven of de huidige wooncrisis. Klimaat is voor jongeren een abstract begrip doordat het nog weinig zichtbare invloed heeft op hun directe omgeving. Ook hierdoor schuift het onderwerp voor jongeren naar de achtergrond. Er wordt veel over jongeren gepraat met abstracte termen, maar er is weinig ruimte voor hun eigen verhaal. Welke woorden gebruiken jongeren om te spreken over het klimaat? En wat wordt er zichtbaar als we ruimte maken voor hun stem?