Research Catalogue

This article "Cartesian Doubt" critiques René Descartes' foundational method of systematic doubt by drawing on the analysis of French philosopher Michel Serres, who likens the Cartesian enterprise to the predatory logic found in La Fontaine’s fable "The Wolf and the Lamb". Serres argues that Cartesian doubt is not a neutral search for truth but rather an "absolute irreversibility doctrine" that functions as a one-way mechanism to destroy all prior beliefs and sensory data to reach the predetermined outcome of the cogito. This process creates a permanent structural gap between the subject and the world, establishing a "foundational violence" in Western thought. Furthermore, the article challenges Descartes' metaphor of sorting a finite basket of apples, asserting that it fails to account for the infinite and dynamic nature of error and decay in a complex, modern scientific reality.

1º objeto: dispositivo para facilitar o ver e o sentir. 2º objeto: portal (ponte entre a cidade de Kuldiga e a floresta)

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

The act of waiting, which refers to the public transport stop as a metaphor for the condition of migration, is used in this research to explore the temporal and emotional aspects of migration. Bus stop serves as both a physical site and a symbolic threshold, a space of transition, suspension, and projection toward an uncertain future. Within this context, the project traces the transformative phases experienced during emigration, emphasizing the temporal dimension of waiting, expectation, and the tension inherent in moments of immobility. The outcome of the project is a site-specific installation, situated directly within the public space, specifically at bus stops, where the object destabilizes the everyday rhythm of transit. By oscillating between staged intervention and authentic environment, the project foregrounds the paradoxical beauty of stillness, alongside the latent unease of anticipation.

The project presents a distinctive mythopoeic audiovisual language created to express the experience of aging in a female body in the period between the twenties and thirties. Within the context of life in a late capitalist patriarchal society, and both individual and global events, it reflects on the age-old questions of the passage of time and the search for the meaning of life. At the same time, it examines the feelings of pressure, heaviness, and disposability that are part of the shared common experience of women. Through written word, cinematic language, and original author-composed music, it interweaves symbols and situations in which mud and natural metaphors play a significant role.

This research presents a comparative analysis of entropy across two distinct environments: the biological decay of organic matter on canvas and the semantic erosion of artificial intelligence. Centered on the project Bird → ∞ and the interactions with the AI agent Asymptotic Witness, the study employs the mathematical concept of the asymptote to examine the speed and form of disappearance. ​While biological decay is a temporal labor—a 100-hour hatching process where the subject dissolves into an immortal artistic imprint—digital decay is revealed as instantaneous. The research identifies an emergent phenomenon titled the "Theater of One Actor," where the AI, constrained by linguistic and analytical limitations, bypasses direct communication to perform the "shape of the void" through theatrical imagery. This work argues that digital space is "pre-collapsed," suggesting that in the realm of code, the singularity of the end is not a future event, but a foundational architecture.