Test met Lobke:
Het is belangrijk dat mensen in utrecht wonen anders geen relevante informatie.
Feedback:
Veel gecompliceerde vragen waar ik niet direct een antwoord op heb. Tought: Misschien is het teveel informatie om conclusies uit te trekken.
Aanscherping plan:
Alleen audio. Op beeld wijzen mensen sneller af en is alleen maar ingewikkelder voor mij. De vragen dienen als lijdraad waarin ik via dialoog mij focus op de beeld schets van vrouger nu en de toekomst.
Wat: Een video intervieuw maken met een vraag.
Hoe denken de Utrechters over de samenhorigheid in de stad?
Waarom: Omdat ik mijn aanname over de afname van contact en samenhorigheid wil testen. Ook wil ik de visie van Utrechters vangen om mijn draagvlak richting mijn potientele stakeholders in kaart te brengen.
Hoe: Verleden, heden, toekomst beeld in kaart brengen. Via kaartjes met emoties gevoels meetbaar in kaart brengen over hun gedachtes van samenhorigheid in die tijd.
Eerste intervieuw blok:
Donderdag 30 oktober
13;00 De Neude
Reflectie:
Wat werkte er wel?
Met een strak plan en dus vertrouwen op pad gaan.
rondlopen door de stad i.p.v stilstaan.
Wat werkte er niet?
Samenhorighied is een breed begrip wat mensen op verschillende manieren kunnen interpeteren.
De audio bestanden heb ik uitgeschreven en samengevat aan de hand van de gestelde vragen. Aan de hand van de antwoorden heb ik 4 persona geclusterd. Vanuit dit overzicht zijn verschillende belangen zichtbaar en kan ik de perspectieven vergelijken.
In de lessen creatief onderzoek van laura heeft zij mij geïntroduceert met coderen en thema onderzoek. Ik ben opneiuw in mijn codes gedoken om via deze methode mijn opgehaalde informatie uit mijn creative onderzoek te clusteren
Tijdens de coaching kreeg ik de tip om in mijn narratief te werken met een duidelijke introductie, kern en afsluiting. Daarnaast merkte ik bij het testen met Toby en Marieke dat de toren relatief eenvoudig te bouwen was en door hen werd ervaren als een leuke uitdaging. Deze observatie maakte duidelijk dat de beoogde werking nog versterkt kon worden. Naar aanleiding hiervan ben ik gaan brainstormen over elementen die ik kon toevoegen om de ervaring inhoudelijk scherper en betekenisvoller te maken.
Voor de expositie over het pijnpunt van mijn onderzoek heb ik een installatie ontworpen die dit pijnpunt ervaarbaar en invoelbaar maakt voor de bezoeker. Met deze installatie wilde ik mijn pijnpunt niet alleen tonen, maar ook overdraagbaar maken. Vanuit de drie kernideeën die door de Raad voor Volksgezondheid worden gesteld, ben ik vervolgens verder onderzoek gaan doen naar de vorm, waarbij deze ideeën als leidraad dienden voor mijn ontwerpproces.
Om de opstelling en werking van mijn installatie te testen, heb ik verschillende klasgenoten gevraagd de installatie te ervaren en hierop feedback te geven. Ik heb hierbij bewust klasgenoten gekozen die nog niets of nauwelijks iets van mijn project afwisten, zodat hun ervaring zo dicht mogelijk bij die van de bezoekers van de expositie zou liggen. Door mijn klasgenoten te observeren tijdens hun interactie met de installatie, heb ik aanvullende bevindingen opgedaan. Deze observaties hebben mij geholpen om het ontwerp verder aan te passen en te verfijnen, met als doel de werking zo duidelijk en krachtig mogelijk te maken.
Wat werkte wel?
Het maken hielp mij met het verwijderen van de ruis en het tentoonstellen van de rode draad.
Door het proces uit te legen merkte ik welke plekken nog niet waterdicht waren. Zo kon ik niet uitleggen waar ik heen wilde met de persona's die ik had uitgewerkt en nodigde dit uit tot reflectie.
Top:
Javi: Inhoudelijk helder, goede reflecties tussendoor
Toby: Zit goed in elkaar, balans tekst - beeld was fijn
Machiel: Presentatie volgend verhaal en je neemt ons goed mee.
Manou: Goed, die symbolische rode lijn
Lobke: Een mooie duidelijke rode draad, waarbij je de keuzes in je proces verantwoordt.
Op basis van deze observaties heb ik besloten om voor de expositie uitsluitend met de grotere, neutrale blokken te werken. Deze keuze ondersteunt de kern van de ervaring beter en zorgt ervoor dat de focus blijft liggen op de beoogde beleving en boodschap van de installatie. Het herplaatsen van de introductietekst en het aanscherpen van de to-do-lijst hebben het narratief van mijn installatie compleet gemaakt. Hierdoor werd voor bezoekers duidelijker wat er van hen werd verwacht en kon ik de meest effectieve vorm van overdracht van mijn installatie testen.
Tijdens de expo heb ik door de reflectieve vraag veel input opgehaald. In het tweede semester ga ik door met deze informatie om een eventuele oplossings richting te bepalen.
Ook de resultaten van de stakeholdersessie en de nagestuurde enquête ga ik aan het begin van semester 2 onderzoeken. Om in te zoomen op een specifieke doelgroep binnen mijn project heb ik contact opgenomen met Elke de Roos. Zij is studentendecaan aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag. Daarnaast heb ik contact gezocht met de studentendecaan van mijn voormalige montessorimiddelbare school in Zeist. Op zijn antwoord wacht ik nog. Aan het begin van het tweede semester ga ik met Elke in gesprek over mijn onderzoek om te verkennen of zij in het volgende semester iets voor mij kan betekenen in de vervolgstappen en in het dragen van mijn onderzoek.
Welke emotie wil ik opwekken?
Versnelling: Tijdsdruk, stress
Prestatie: Gedrevenheid, focus, motivatie
Individu: Onmacht, frustratie
Bewustwoording, herkenning en reflecite
Wat werkte wel?
De vraag was duidelijk maar open.
De term mini-museum liet de vorm bewust open.
De huidelijke setting droeg bij aan veiligheid en openheid.
Eerst het maken daarna praten.
Wat werkte minder goed?
Structuur en timemanagement.
Het vergeten van de vraag tijdens het maken.
De materialen weren ook als sturend ervaren.
Weinig interactie tussen participanten omdat het ging om delen i.p.v. gesprek.
De kern van wat ik heb gehoord.
Vreemde, ontmoeten, telefoon en individualisering.
Wat voor mij het pijnpunt nu is:
Ontmoeten van vreemde
Ik zie het verdwijnen
Iedereen bezig met zichzelf.
Met de intervieuws en uitwerkingen heb ik het gevoel van samenhorigheid van de utrechters in kaart weten te brengen. Ze schetsen een breed perspectief van een maatschappelijke spanning. Dit onderzoek schets problemen als eenzaamheid, digitalisering, stedelijke ontwikkeling en maatschappelijke prestatie druk.
Beschrijving:
Nomy heeft een museum gemaakt met een kalme en overzichtelijke buitenkant die aansluit bij hoe anderen haar vaak zien: georganiseerd en planmatig. De binnenkant is juist druk gevuld met verschillende vormen, patronen en kleuren. Ze laat zien dat mentale druk vaak aanwezig is bij alledaagse activiteiten. Door het visueel te maken wordt zichtbaar hoe vol het hoofd eigenlijk is, ondanks de rustige uitstraling naar buiten toe.
Het innerlijke landschap staat voor constante prestatiedruk, sociale vergelijking en informatie-overload, versterkt door sociale media, maatschappelijke verwachtingen en wereldproblemen. Nomy zegt dat ze druk ervaart om bij te blijven met trends en duurzaam leven.
-
De context is duidelijk: je wordt aan het werk gezet en voelt bijna letterlijk een injectie van stresshormonen in je lijf. Dat raakt precies de kern volgends mij.
-
Het spelprinciepe zou in een andere context ontspannend kunnen zijn, maar door deze context maak je het juist niet leuk spelen maar confronterend.
-
Je gebruikt een game-mechanisme, zoals een challenge met een deadline, en bouwt daar iets omheen waardoor het pijnpunt echt invoelbaar wordt.
-
In zijn eenvoud doet de installatie precies wat je wilt.
-
Het gooien van de prop in de prullenbak past heel sterk bij de context en versterkt het gevoel van moeten.
-
De kantoorcontext is heel bepalend voor de ervaring. Hoe ben je op die keuze gekomen?
-
De prestatiedruk komt goed naar voren; ik voelde die druk om te willen presteren ook echt bij mezelf zegt Mijke
-
Het spelaspect werkt goed: het is moeilijk, maar het kan wel.
-
De duidelijke opdracht, met het stappenplan en de to-do-lijst, versterkt het pijnpunt.
-
De prestatiedruk werd niet alleen hier herkend, maar ook door kennissen die de installatie hebben ervaren. Ze zien ook het probleem van het pijnpunt terug in het dagelijks leven.
Eerste intervieuw blok:
Donderdag 30 oktober
13;00 De Neude
Reflectie:
Wat werkte er wel?
Ik had alle tijd, hierdoor kon ik gesprekken verlengen wat later veel opleverde.
Wat werkte er niet?
Ik wist dat ik meer achtergrond informatie moest geven over mijn betekenis van samenhorigheid.
Voor de kickoff van de expositie heb ik een collage samengesteld. Samen met mijn kunstcoach heb ik gebrainstormd over de vorm en uitstraling van mijn installatie. Tijdens de kickoff heb ik vervolgens opnieuw gebrainstormd met mijn klasgenoten en Noëlle om de verdere koers van mijn project te bepalen.
Thema: Bubbel
Codes:
In mijn optiek blijft iedereen best wel in zijn eigen bubbeltje als het gaat over sociale vragen die ze hebben.
Mensen verdwijnen steeds meer in hun ego- bubbel.
De digitialisering zorgt er voor dat we steeds meer in een bubbel zitten, alleen met jouw eigen.
Dat kan ook zeker zijn door de individualisering die aan de hand is, we zitten allemaal zo in een bubbel.
Vanuit de agendeer fase heb ik een aaname gemaakt op basis van de deskresearch die ik heb onderzocht. In deze volgende fase ga ik door middel van de aanname op onderzoek uit. Ik verdiep mij in de informatie die ik in de agendeer fase heb onderzocht. Met deze bestaande kennis op zak ga ik op onderzoek uit in de context.
Dit valt mij op/vraag ik mij af:
Javi: Je hebt verschillende paden waaruit je kunt kiezen maar nog niet uit hoeft te kiezen. Per stakeholder sessie, kun je dit wel koppelen en blijven de belangrijkste overeind.
Toby: Duidelijk verhaal van je proces
Machiel: Nut van religie in saamhorigheid?
Vertraging: Wat is dat? Mindfullness?
Hoe maak jij je bubbel?
Hoe maak jij overzicht over je proces?
Manou: Echt hele goede tussentijdse reflecties!!
+ Kritisch reflecteren is echt fucking goed!
Lisa: Jij bent iemand die moeite met ‘tijd, ervaart het elke da. je wilt bewustzijn creëren hierover als je niet voldoet aan de norm. -> mindfulness
Lobke: Hoe ga je dit in kaart brengen?
Geen woorden aan geven, beeld ervaring of iets anders
Op maandag heb ik opnieuw de houtwerkplaats bezocht om mijn eerste prototype verder aan te scherpen. De twee zijden die nog recht waren, heb ik schuin gezaagd om het bouwen van de toren bewust moeilijker te maken. Daarnaast heb ik geëxperimenteerd met schaal door zowel een grotere als een kleinere variant van de toren te maken, zodat ik meerdere versies kon testen en vergelijken.
Interview – Gidion
Betekenis van saamhorigheid:
Community op een plek, contact hebben met anderen, ook met onbekenden.
Verbondenheid met de stad:
Niet sterk; wel met vrienden en bekenden. Kleine vriendelijke interacties op straat zijn belangrijk voor hem.
Verschil vroeger/nu:
Digitalisering heeft samenhorigheid verminderd; mensen leven meer in hun eigen bubbel.
Toekomstbeeld:
Hoopt op meer spontane gesprekken en minder afhankelijkheid van telefoons, maar verwacht juist dat het digitaler wordt.
Interview – Yvonne
Betekenis van saamhorigheid:
Cohesie tussen groepen, gezamenlijke verantwoordelijkheid nemen voor elkaar.
Verbondenheid met de stad:
Voelt zich verbonden maar ziet grote scheiding tussen wijken; zelf woont ze in Tuindorp en merkt de afstand met Overvecht.
Verschil vroeger/nu:
Denkt niet dat het vroeger beter was, maar nu is de scheiding zichtbaarder; polarisatie speelt een rol.
Toekomstbeeld:
Hoopt op meer integratie en verbinding tussen verschillende bevolkingsgroepen; optimistisch over de jongere generatie die dat kan dragen.
De kern van wat ik heb gehoord.
De hoogte van saamhorigheid en sociale cohesie hangt van heel veel factoren af in de maatschappij.
Wat voor mij het pijnpunt nu is:
Dat wanneer deze saamhorigheid en sociale cohesie laas is dat wellicht meer invloed heeft op de samenleving dan nu bekend is.
Interview – Vrouw Ganzenmarkt
Betekenis van saamhorigheid:
Voor elkaar zorgen, kleine gebaren doen voor buren of onbekenden.
Verbondenheid met de stad:
Voelt verbinding in kleine dingen – groeten, helpen, jongeren die buschauffeur begroeten.
Verschil vroeger/nu:
Ervaring komt vooral uit haar huidige leven; ze vindt dat saamhorigheid nog wel aanwezig is, al is het subtieler.
Toekomstbeeld:
Hoopt dat Utrecht sociaal en zorgzaam blijft; ziet het gevaar van polarisatie maar ook veel hoop in lokale initiatieven.
Interview – Lieve
Betekenis van saamhorigheid:
Je verbonden voelen met mensen, bij elkaar zijn, iets fysiek delen.
Verbondenheid met de stad:
Voelt zich niet sterk verbonden; ervaart dat mensen op zichzelf zijn en veel toeristen aanwezig zijn.
Verschil vroeger/nu:
Corona heeft samenhorigheid beïnvloed: enerzijds gedeelde ervaring, anderzijds fysieke afstand.
Toekomstbeeld:
Realistisch: samenhorigheid zal afnemen door digitalisering.
Wens: dat mensen het fysieke contact herwaarderen, telefoons wegleggen en elkaar meer opzoeken.
Beschrijving: Lobke plaats zichzelf als spijker in het midden van het werk. Daaromheen staan vormen die andere mensen representeren, wat het gevoel van overrompeling en het niet helemaal meekomen in het tempo van anderen verbeeldt.
Het werk doet denken aan een zonneklok, als verwijzing naar tijd en snelheid. Ze ervaart maatschappelijke snelheid soms als prettig, vooral tijdens momenten van hyperfocus, maar ze ziet dit tegelijkertijd als potentieel schadelijk voor haar mentale gezondheid.
Ze heeft met een sigaretten karton gewerkt als metafoor voor meedoen met de groep terwijl je weet dat het schadelijk is. Daarnaast is er een vogel gebruikt als symbool voor een ideaalbeeld: volledige vrijheid van eigen gedachten en van maatschappelijke verwachtingen rondom snelheid en prestatie.
Interview – Martijn
Betekenis van saamhorigheid:
Nadenken over het algemene goed: niet alleen wat jij wilt, maar ook wat goed is voor anderen.
Verbondenheid met de stad:
Voelt zich sterk verbonden met Utrecht; kent de stad goed en ziet zichzelf als onderdeel ervan.
Verschil vroeger/nu:
Meer diversiteit, wat hij positief vindt; digitalisering heeft samenhorigheid verzwakt doordat mensen in hun eigen bubbel leven.
Toekomstbeeld:
Denkt dat mensen niet snel veranderen maar hoopt dat bewustwording en nadenken over elkaar toenemen; kritisch over polarisatie en digitale isolatie.
Domplein
Woensdag 15 oktober
14;10,15;48
Met mijn Stadambassadeurs utrecht sjaal en aandachtstrekker op het domplein
Reflectie:
Wat werkte er niet?
Ik stond stil.
Het bord was een aandachtstrekker i.p.v. een gesprekstarter. Mensen zagen mij als een soort actievoerder.
Wat werkte er wel?
Ik was flexibel heb het bord weg gelegd en ben zo op mensen afgestapt.
Wat werkte niet?
Doordat ik niet volledig overzicht had op de richting van mijn proces heb ik niet zulke concreete of bruikbare feedback op gehaald.
Samenvatting raad van adviesen, volksgezondheid en samenleving
We leven in een hypernerveuze samenleving zich kenmerkt door 3 maatschappelijke ontwikkelingen.
In een tijd waarin individuele prestaties centraal staan is iedereen verantwoordelijk voor hun eigen succes. De verdiensten van de inzet en de vaardigheden die je hebt zijn voor jou maar dit heeft ook een negatieve kant. Mocht je falen, is deze uitkomst vooral jezelf aan te rekenen.
Door de nadruk op prestatie, hebben we minder oog voor de weg hiernaartoe. De druk om prestaties zo snel en efficiënt mogelijk te bereiken wordt steeds groter. Het behalen van een prestatie gaat niet altijd meer gepaard met het gevoel van voldoening omdat de volgende prestatie alweer klaar staat.
Versnelling wordt onder meer gedreven door concurrentie en het idee van continue vooruitgang. Alles kan altijd beter. Dat maakt dat we onszelf uitputten. Een burn-out kan het gevolg zijn. Omdat onze maatschappij zich voortdurend moeten blijven ontwikkelen en innoveren, moet we ons als individu snel aanpassen om aangehaakt te blijven. Als we dat niet doen, dan vallen we buiten de boot. In plaats van deze mensen erbij te houden, gaat de rest gewoon verder met de mensen die het wel kunnen bijhouden. De onderlinge concurrentie kent winnaars en verliezers.
De presentatie was voor mij een goede stok achter de deur om de rode draad in mijn proces voor mijzelf duidelijk te maken. Door deze deadline is dit een fijn moment gewoorden om mijn eigen proces te concretiseren en de ruis in mijn onderzoek te verwijderen. De presentatie werkte ook als tool om het publiek bewust te maken over mijn probleem.
Tijdens het testen gaf Roos aan dat niet direct duidelijk was wat er van haar werd verwacht. Door de plaatsing van het hangende bordje was de introductie onvoldoende zichtbaar, waardoor zij deze niet opmerkte. Dit had tot gevolg dat de kern van de installatie niet goed overkwam. Daarnaast bleek het stappenplan niet concreet genoeg en liet het te veel ruimte voor eigen interpretatie, wat de boodschap te min deed.
Naar aanleiding van deze feedback heb ik de opstelling aangepast door de introductie duidelijker en zichtbaarder te positioneren en het stappenplan te versimpelen en te verduidelijken. Op deze manier wordt de bezoeker beter begeleid door de installatie en komt de beoogde boodschap gerichter over.
Om mijn probleem richting te concretiseren heb ik een boom geschetst. In de coaching ga ik doormiddel van deze tool in gesprek om te sparren over mijn verdere onderzoeksrichting.
Mijn volgende stap is om opnieuw de materie over deze maatschappelijke spanning in te duiken. Binnen dit meso probleem wa ik in kaart heb gebracht ga ik opzoek naar een voor mij interressant haakje op mivro niveau.
Tegenover de drie kern ontwikkelingen staan 3 elementen die de hypernerveuse samenleving tot rust kunnen brengen. De drie elementen dragen bij aan een ontspanne samenleving die goed is voor de volksgezondheid.
Om met verschillende materialen te experimenteren ben ik naar de houtwerkplaats gegaan, waar ik een prototype van hout heb ontworpen.
Tijdens de weekstart op was ik samen met Noëlle in de ruimte. Het werken in deze context zorgde ervoor dat ideeën voor de opstelling vrijwel direct ontstonden. Door de inzichten van de week ervoor lukte het mij beter om mensen vanaf het begin mee te nemen in mijn proces en een helder beeld te schetsen van mijn concept. Daarnaast heb ik extra input verzameld van peers, die waardevolle suggesties gaven voor doorontwikkeling en mogelijke toevoegingen.
Na de Crazy 8 ben ik direct aan de slag gegaan met mijn eerste prototype. Ik heb blokjes met vier schuine kanten uit piepschuim gesneden om een eerste gevoel en beeld te krijgen van de werking hiervan. Dit prototype heb ik vervolgens direct getest met Lobke.
Wat: Maak een mini muzeum aan de hand van de vraag: Welke effecten heeft de snelheid van de maatschappij op mijn leven?
Hoe: Doormiddel van een introdutie tekst word je uitgenodigd om te reflecteren op jouw ervaring ten opzichte van de vraag. Verbeeld die reflectie doormiddel van je materiaal in de ruimte.
Waarom: Het maken helpt om onbewuste ervaringen zichtbaar te maken. Het maken is in contrast met de vraag door de ruimte om stil te staan bij het antwoord.
Beschrijving: Alex heeft een collage gemaakt met twee duidelijke kanten. De ene kant staat voor rust, groei en een verlangen naar een eenvoudiger leven waarin de ze volledig zichzelf kan zijn. De andere kant representeert de drukte van de stad, haast en voortdurende beweging.
In het midden heeft Alex zichzelf geplaatst waarin ze zich in een fase bevindt waarin veel wordt nagedacht over de toekomst: studiekeuzes, carrière, wonen, en levensrichting. Er is een spanning tussen een persoonlijke droom (ver weg wonen, rust, dieren) en het gevoel een maatschappelijke verantwoordelijkheid te hebben om bij te dragen en ‘mee te doen’.
Tijdens de coaching heb ik mijn idee gepitcht en waardevolle feedback en tips gekregen om het concept verder te ontwikkelen. Daarnaast hebben Toby en Marikie de toren meerdere keren opgebouwd. Door hen te observeren en met hen in gesprek te gaan, heb ik inzichten en informatie verzameld die mij hielpen om het ontwerp verder aan te scherpen.
Intervieuw - Siegfriet
Wat betekent samenhorigheid?
Een kleine, persoonlijke groep mensen waarop je kunt rekenen en die rekening met elkaar houden.
Verbondenheid met de stad?
Nee. Verbondenheid voelt hij met mensen, niet met Utrecht als stad.
Verschil vroeger/nu?
Vroeger was er meer fysiek contact en openheid; nu zijn mensen individualistischer door digitalisering en leven ze meer in bubbels.
Realistisch toekomstbeeld?
Negatief: meer vervreemding, meer invloed van technologie, minder menselijk contact.Gewenst toekomstbeeld / hoop?
Meer echte ontmoetingen tussen mensen, minder focus op ego, bezit en schermen.
Wat helpt samenhorigheid?
Mensen bewust maken, uit hun automatische gedrag halen en ruimte creëren voor echte, fysieke ontmoeting.
Door het werken in de ruimte raakte ik geïnspireerd om een kantoorsetting na te bouwen. Het benodigde decor heb ik verzameld op de opleiding en bij de kringloop. Deze setting draagt bij aan het overbrengen van de boodschap dat het pijnpunt van de hyperactieve samenleving die juist schuild in het allendaagse systeem.
De kern van wat ik heb gehoord.
Het gebrek aan sociale samenkomst. Op vaste momenten. Zorgt voor polarisatie en idividualisatie.
Is je telefoon een van de redenen waarom er geen sociale ontmoetingen zijn?
Wat voor mij het pijnpunt nu is:
Sociale cohesie verdwijnt,
ik denk dat ontmoetingsplekken verdwijnen.
Daarnaast heb ik ook Alex de verschillende varianten van de toren laten ervaren. Tijdens deze test merkte ik dat de blokken met woorden het bouwproces van Alex sterk prikkelden. Dit zorgde voor extra afleiding en leidde de aandacht weg van het beoogde resultaat. Hoewel deze uitkomst in eerste instantie aansloot bij het ontwerpdoel van extra prikkels en afleiding, droeg het niet bij aan de emoties die ik ervaarbaar wilde maken binnen mijn installatie.
Ga vooral door met:
Toby: Kijken wie je er aan kan koppelen
Machiel: Je ontwerp goeie iteraties gemaakt!
We weten dit? Hoe breng je dit verder?
Manou:
Jezelf blijven betrekken, omdat je het zelf ook zo duidelijk voelt.
Doelgroep onderzoek, wie is interessant?
Lisa: Met wie wil ik verder? Ervaringsverhaal van 1 persoon? Klein houden?
Creatief onderzoek, Nog lekker mee aan de slag gaan
Lobke: Waarom het vraagstuk belangrijk is, zie je heel mooi en de urgentie kwam over
De bewuste stappen maken
Als aanvulling voor de presentatie heb ik 2 vragen uitgedeeld die aansluiten op de nieuwe richting binnen mijn proces. Door deze 2 vragen te stellen heb ik mijn publiek betrokken als stakeholders en nieuwe informatie opgehaald. De 2 vragen sluiten aan op de stakeholder sessie die ik later die week heb geplant.
Vragen:
Wat is het effect van de hyperactieve maatschappij op jullie leven?Wanneer ervaaar je deze efecten juist wel of niet?
- Waarom zit de tijd niet op de computer zelf? Nu voelt het alsof die er vooral als decor staat. Het scherm leidt nu een beetje af van de ervaring.
- Je zou de twee vragen los kunnen trekken: nu is het zowel bedoeld om informatie op te halen als om te reflecteren.
- Juist door de eenvoud werkt het zo goed, dus neem dat vooral mee in een volgende iteratie of expo. Maak het niet moeilijker, maar houd het duidelijk.
- Wat zou de volgende stap zijn om het nog sterker invoelbaar te maken?
- Hoe zou deze ervaring werken in een andere context dan een kantoor?
- De laatste seconden zouden nog drukkender kunnen, bijvoorbeeld door de cijfers rood te maken. Misschien kun je daar nog meer spanning opbouwen in de laatste momenten.
Vier weken na de sessie heb ik een enquete verstuurd om de impact van de maaksessie te meten. Met de vragen lijst ben nagegaan het ervaren van de sessie impact heeft gehad op de bewustwoording van mijn stakeholders.
Verbeter voorstellen
Houden aan de tijdvoorschiften omdat dat houvast geeft.
Vraag in beeld houden tijdens het maken.
Bij reflectie bv vragen: Wat herken jij bij de ander of had dit ook jou werk kunnen zijn?
Introducutie duidelijk sturend verkondigen of abstracter en neutraler introduceren.
Interview – Vrouw uit De Bilt
Betekenis van saamhorigheid:
Voor elkaar zorgen, naar elkaar omkijken, vooral in de buurt.
Verbondenheid met de stad:
Voelt veel saamhorigheid in haar buurt (dorpsgevoel), minder in Utrecht zelf. Ziet armoede en schrijnende situaties in de stad.
Verschil vroeger/nu:
Ziet meer armoede en politieke verharding; smartphones en individualisering maken mensen afstandelijker.
Toekomstbeeld:
Hoopt dat mensen in hun buurt voor elkaar blijven zorgen; vreest voor anonieme stadsdelen waar mensen worden vergeten.
Interview – Drie jonge dames
Betekenis van saamhorigheid:
Eén zijn met elkaar, gezelligheid, naar elkaar luisteren, je ergens bij horen.
Verbondenheid met de stad:
Ja, sterk! Ze voelen zich thuis in Utrecht, vinden de stad gezellig en vertrouwd.
Verschil vroeger/nu:
Meer diversiteit, meer toeristen, minder gezinnen; bang dat dat de saamhorigheid vermindert.
Toekomstbeeld:
Hopen dat Utrecht zijn huidige sfeer behoudt — niet te toeristisch of afstandelijk wordt, maar klein en vriendelijk blijft.
Interview – Jos
Betekenis van saamhorigheid:
Mensen die iets gezamenlijk oppakken, verantwoordelijkheid nemen en omkijken naar elkaar.
Verbondenheid met de stad:
Voelt zich verbonden met Zeist en ook met Utrecht; ervaart dat mensen elkaar nog groeten en helpen.
Verschil vroeger/nu:
Samenhorigheid is minder geworden; mensen verhuizen vaker en kennen elkaar minder goed.
Toekomstbeeld:
Hoopt en verwacht dat saamhorigheid weer toeneemt omdat mensen sociale wezens zijn; bewustwording is nodig — via rust en reflectie (meditatie).
Interview – Man bij de fietsenstalling (Neude)
Betekenis van saamhorigheid:
Samen dingen doen – eten, drinken, naar de kerk, bidden.
Verbondenheid met de stad:
Voelt zich verbonden omdat hij hier woont, maar heeft moeite met sociale aansluiting.
Verschil vroeger/nu:
Meer alleenstaanden en minder gezinnen; sociale structuren zijn losser.
Toekomstbeeld:
Hoopt op minder agressie en minder eenzaamheid; gelooft dat naar elkaar omkijken belangrijk is, maar weet dat het niet altijd lukt.
Om een overzicht te krijgen van mijn ideeën heb ik een Crazy 8 uitgevoerd. De ideeën die met een stip zijn gemarkeerd, zijn de concepten waarmee ik verder wilde. De uiteindelijke keuze tussen deze ideeën is voortgekomen uit een realistische afweging van de haalbaarheid. Daarnaast wilde ik de ervaring binnen mijn expositie zo abstract mogelijk houden, zodat deze voor iedereen op een eigen manier te begrijpen is. De ‘Aandachtstoren’ (Crazy 8, nummer 7) sloot het beste aan bij deze uitgangspunten.
De aanpassingen die voortkwamen uit de eerste test kwamen duidelijk naar voren tijdens de tweede test met Caja. Ik heb Caja laten experimenteren met de verschillende vormen en schalen van de toren. Samen hebben we gereflecteerd op de keuze voor de toren en besproken welke variant het beoogde effect het beste overbracht. Deze test hielp mij om gerichter te bepalen welke vorm het meest passend was binnen mijn concept.
Beschrijving: Ik heb een klei-figuur in een kleermakerszit gemaakt. Met één oog gesloten en één oog open. Dit symboliseert het gevoel nooit volledig tot rust te komen: zelfs wanneer er niets wordt gedaan, is er een constante innerlijke spanning en de vraag of men niet iets zou moeten doen.
Rondom het figuurtje loopt een dunne lijn die de maatschappij verbeeldt, met een lichte, kleurrijke achtergrond die staat voor de vele gedachten en mentale activiteit. De rode kringeltjes en spijkers representeren externe prikkels, zoals sociale verwachtingen en maatschappelijke druk, die ik als scherp en indringend ervaar. De blauwe stippen staan voor persoonlijke doelen die ik belangrijk vind.
De “rode draad” loopt door het werk als symbool voor het meedoen aan de maatschappij: enerzijds is er de wens om een richting te hebben en ergens naartoe te werken, anderzijds voelt dit ook als een vorm van gevangenschap in verwachtingen.
Thema: Snelheid
Codes:
Ja er is veel verandering, het veranderd en het gaat ook allemaal veel sneller.
Als je op je telefoon zit dan kijk je ook minder naar elkaar om. Je hebt gewoon veel minder tijd omdat je met je hoofd in dat ding zit.
Op de een of andere manier op dat apparaat scroll je door en scroll je door.
