Research Catalogue

This article "Cartesian Doubt" critiques René Descartes' foundational method of systematic doubt by drawing on the analysis of French philosopher Michel Serres, who likens the Cartesian enterprise to the predatory logic found in La Fontaine’s fable "The Wolf and the Lamb". Serres argues that Cartesian doubt is not a neutral search for truth but rather an "absolute irreversibility doctrine" that functions as a one-way mechanism to destroy all prior beliefs and sensory data to reach the predetermined outcome of the cogito. This process creates a permanent structural gap between the subject and the world, establishing a "foundational violence" in Western thought. Furthermore, the article challenges Descartes' metaphor of sorting a finite basket of apples, asserting that it fails to account for the infinite and dynamic nature of error and decay in a complex, modern scientific reality.

1º objeto: dispositivo para facilitar o ver e o sentir. 2º objeto: portal (ponte entre a cidade de Kuldiga e a floresta)

HEIMILDALEIKSÝNINGIN: FÚSI, ALDUR OG FYRRI STÖRF. UM VERKIÐ: Fúsi, aldur og fyrri störf er heimildaleiksýning um Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson. Verkið var frumsýnt 17. nóvember á Litla sviði Borgarleikhússins og var sýnt frá haustinu 2023 til vorsins 2025. Í sýningunni fer Fúsi yfir ævi sína og valin atriði úr fjölbreyttu lífi hans eru færð í leik- og söngbúning með aðstoð leikara og söngvara. Verkið fór í leikferð til Leikfélags Akureyrar og var sýnt á 80 ára afmæli Leikfélags Sólheima á Sólheimum í Grímsnesi. Fúsi er húmoristi, fótboltaáhugamaður, leikari, söngvari og lífskúnstner sem minnir okkur á að lífið er alltaf þess virði að lifa því þó að stundum sverfi að. Hindranirnar í lífi Fúsa hafa eflt hann og hvatt hann til að lifa lífinu til hins ítrasta með fötlun sinni og njóta hvers einasta dags. Stundum er lífsreynsla þó þess eðlis að aldrei verður fyllilega hægt að komast yfir hana, sama hversu jákvæður og sterkur einstaklingur er. Sýningin byggir á viðtölum við Fúsa, sem Agnar Jón Egilsson frændi hans og leikstjóri sýningarinnar tók við hann á meðan covid faraldrinum stóð. Tilurð sýningarinnar er því samband frændanna Fúsa og Agga og samverustundir þeirra. Í samstarfi við sviðslistaframleiðandann Monochorme og MurMur Productions LEIKARAR: Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson, Agnar Jón Egilsson, Vala Kristín Eyríksdóttir, Þórunn Arna Krjistjánsdóttir, Halldóra Geirharðsdóttir, Bergur Þór Ingólfsson og Egill Andrason. Leikstjóri: Agnar Jón Egilsson Höfundar: Agnar Jón Egilsson og Sigfús Sveinbjörn Svanbergsson Leikmynd og búningar: Svanhvít Thea Árnadóttir Aðstoðarleikstjóri: Ástbjörg Rut Jónsdóttir Tónlistarmaður. Egill Andrason Aðstoð við söng: Gísli Magna Framkvæmdastjórn: Davíð Freyr Þórunnarson fyrir MUR MUR Production. Tilnenefningar og verðlaun: Sýningin fékk Múrbrjótinn, viðurkenningu Landssamtakanna Þroskahjálpar árið 2024. Múrbrjóturinn er veittur þeim sem þykja hafa skarað framúr í að ryðja fötluðum nýjar brautir í átt til jafnréttis. Í rökstuðningi kom fram að verkið hlyti m.a. viðurkenninguna á forsendum þess að í Fúsi, aldur og fyrri störf sé skrifað og leikið af leikara með þroskahömlun og að það sé í fyrsta skipti sem slíkt gerist í atvinnuleikhúsi á Íslandi. Fúsi, aldur og fyrri störf fékk einnig hvatringarverðlaun ÖBÍ árið 2024. Hvatningarverðlaunin eru veitt þeim sem hafa með verkum sínum stuðlað að einu samfélagi fyrir alla og endurspegla nútímalegar áherslur um þátttöku, sjálfstæði og jafnrétti fatlaðs fólks. Fúsi, aldur og fyrri störf hlaut tvö Grímuverðlaun árið 2024, leikstjóra ársins og Sprotann (hvatnigarverðlaun Grímunnar). En sýninginn fékk samtals fjórar tilnefningar til Grímunnar 2024, fyrrnefndar tvær ásamt Sýningu ársins og Leikara ársins í aukahlutverki (Agnar Jón).

This paper delves into the dynamics and dramaturgical specifications of ANA, a theatrical installation engineered for co-creating narratives in a dialogic process with individual users. ANA embodies a collaborative storytelling environment that is used to communicate narrative and emotional information through multiple modalities, thereby bringing into focus an unexpectedly human essence in a human-machine interaction. Integrating GPT-4, emotion-recognition algorithms and a simulation of its own affective state, ANA engages users in a 10-minute interaction, fostering an immersive narrative exchange where the affective dimension of collaborative storytelling takes precedence. This paper explores the specific challenges of prompt design in this setting, focusing on the concept of emotional attuning, the feeling of being “in sync” with a machine throughout the interaction. Through an analytical lens encompassing cognitive science, philosophy of mind, and prompting techniques, the authors describe and reflect practices of employing multimodal sensorial data such as emotion recognition, and dramatic considerations, into the process of designing prompts. They also describe and reflect on their attempts to establish a form of meta-communication with the machine about the emotional aspects of the experience. By focusing on dramaturgical and improvisational strategies, this paper underscores the pivotal significance of emotional attunement and multimodal communication in fostering intimate technological engagement.

How useful can AI be at this present moment to generate assignments or instructions to teach and train people to live more playful, creative and ethical lives? In this artistic research, I try to put aside fears of a dystopian future in which runaway AI assumes control over humanity, and suspend them long enough to play with the idea of reversing the usual dynamic: what if AI were to instruct us, instead of us instructing AI? What kind of positive outcomes could emerge? I borrow from traditions of instruction art and avant-garde art, and I employ discursive practices that alternate between techno-enthusiastic and techno-skeptical. The AI tool ChatGPT and I hold conversations in which we explore the research question together, and in which I prompt ChatGPT to issue me instructions, then I describe the process and result of executing the instructions.

This essay is inspired by the contributions to this issue, whose common denominator seems to be the transformation of the nature of authorship and the position of the authorial subject, reflecting the broader theme of the position of the subject in the contemporary world. Some authors, responding to ArteActa’s previous call for submissions, “AI (and) Art: The Poetics of Prompting,” explore the changing conditions of artistic work with AI, while others focus on the interaction between materiality and human perception. All raise urgent questions related to the concept of the subject and the connection between the perceiving mind and the surrounding world. Through a historical reflection of poetics as the art of “prompting,” the text addresses theoretical conceptualization of the subject, in which emancipation at the level of the perceiver plays an increasingly important role. With the advent of AI as a “separate intellect” (Agamben 2025), the emancipation and transformation of (creative) subject raises questions stemming from today's paradox, in which all important and necessary emancipation efforts seem to be distorted or lead to tendencies that brutally contradict them. In this context, does AI bring about the final stage of the emancipation of the subject, or does this autonomous intellect enable hedonistic ochlos-authorship? Without reviving the laments of the past, the essay attempts to point out the fragility and uncertainty of the subject facing unprecedented pressure.